Het is nog fris wanneer ik mijn wandeling begin, maar het bleke zonnetje maakt het meteen aangenaam.
Zes kilometer naar de markt, zonder haast, bijna vanzelf mindfull. Mijn adem rustig, mijn hoofd leeg genoeg om te kijken.
De stad is al wakker, maar niet opgejaagd. De bus rijdt zijn ronde, de vuilnisman doet hetzelfde. Even stoppen, eerst een peuk. Alsof ook hij weet dat de ochtend geen sprint is. De stad draait, maar zachtjes.
In het park fladdert leven langs mijn pad. Vogels met een rode buik, later weer met een gele. Kleine kleuraccenten in het groen, alsof iemand ze er bewust heeft neergezet. Verderop zie ik jongeren bij de hangplek. Het is een stevig bouwwerk, degelijk, zoals alles hier: goed geregeld. Zelfs het nietsdoen heeft een constructie.
Op het balkon zitten twee studenten onder een deken. In dat waterige zonlicht praten ze, dicht tegen elkaar aan, zichtbaar genietend. Niemand stoort ze. Niemand hoeft ergens heen.
Zo kom ik aan op de markt. Niemand lijkt er gehaast. Mensen maken praatjes met de verkopers, alsof dat net zo belangrijk is als de boodschappen zelf. Er is eten in overvloed: brood, twee kramen met kaas, groente, vis, nootjes. En die kar met producten in glazen potten – zonder plastic. Dat stemt me blij. De volgende
keer neem ik mijn eigen bakje mee voor nootjes. Kleine keuzes voelen hier ineens logisch.
Een paar mensen groeten me. De meesten kijken naar de grond. Jammer, denk ik, want de wereld om je heen is zo mooi. Alsof de ochtend speciaal haar best heeft gedaan.
Als om dat te bewijzen zie ik een duif, rustig zittend, met een vredestak in zijn snavel. Geen haast. Geen boodschap. Alleen aanwezigheid.
De stad, dit moment, deze wandeling: zo vredig.